Не механічнае аб’яднаньне, а цьвёрдае рушаньне на глебе ідэі. Не заігрываньне з рознай палітычнай хлусьнёй, а ачышчэньне ад яе. Не культаваньне бездапаможнага пацыфізму, а воля змагацца за сваю ідэю. Тыя героі, якія да сярэдзіны 50-х ваявалі супраць сталінскай тыраніі, сваёй мужнасьцю ўратавалі тысячы беларусаў ад новай хвалі рэпрэсіяў. Бо пакуль змагаліся партызаны-нацыяналісты, НКВД не магло абрушыць лавіну новых распраў на мірных жыхароў.
Беларуская незалежніцкая партызанка ды нацыянальны супраціў праіснавалі да сярэдзіны 50-х гадоў.

Ва Ўкраіне й краінах Балтыі сёньня ўшаноўваюць памяць змагароў за нацыянальную свабоду, ў іхны гонар ставяцца помнікі, іхнымі імёнамі называюцца вуліцы. І толькі ў падняволеннай Беларусі людзей, якія паміралі за Незалежнасьць Радзімы, ўрадаўцы гэтае “незалежнае” краіны называюць “пасобнікамі нацыстаў”, “бандытаў” і г.д.
Нават у Расеі зараз ідзе рэабілітацыя генэрала Ўласава, які быў камандзірам франтавой групіроўкі, а потым верна служыў немцам.

А каланіяльная ўлада ў Беларусі дагэтуль змагаецца ня толькі з Беларускай Цэнтральнай Радай, але і з тымі, хто змагаўся і зь немцамі і з саветамі.
Між іншым, прадалі за кан’юнктуру гэтых барацьбітаў і лідэры беларускіх “дэмакратычных партыяў”. Ціха паміраюць забытыя нашчадкамі, адсядзеўшыя па 20 гадоў у сталінскіх лягерах, нашыя героі – незалежнікі.
Але ж і з нябёсаў яны годныя і нескароныя бароняць храм Беларускае Дзяржавы.

Вярнуць праўду нашым сучасьнікам, дапамагчы жывым і ўшанаваць памяць ужо сыйшоўшых ад нас герояў гэтай вялікай кагорты – сьвяты абавязак кожнага беларуса!