Паабяцалі ды не з’явіліся нават маладафронтаўцы. Без добрага піару маладафронтаўцы часам забываюць свае абяцанні. Але ж нават свае БПСаўцы не прышлі. А яшчэ колькі чалавек з арганізацыі стаялі на воддаль. Яны таксама не хацелі садзіцца… Большасць беларусаў не хочуць садзіцца, не хочуць змагацца, не хочуць думаць, не хочуць плаціць за свабоду… Таму яе і не маюць, а служаць халопамі ў чалавека, які схапіў уладу.

Сп.Змрок малы і патлаты, дзівакаваты юнак. Як над ім кпіў “Малады Фронт”, а гэты маленькі Змрок адсядзеў за БПС ужо месяц турмы. Ён прыйшоў на гэтую “петыцыю”, хоць мог ізноў адправіцца на суткі.

Неўздалёк стаялі звыклыя 3 аўтобусы АМАПу, церлася дзесятак сэксотаў. Каля амбасады былі ўжо падпалкоўнік міліцыі, маёр, два сяржанты. Уся гэтая армія была сабраная на іх, семярых хлапцоў з БПС.

Вядомая журналістка, якая ўсё ж прыйшла, працадзіла па тэлефоне, што “акцыя-лажа, парачка чалавек, і выглядае гэта камічна”. Хлапцоў не падпусцілі нават да дзвярэй амбасады.

Сп. Віконт, адказны за акцыю, вяртаўся з акцыі без настрою. Яму было брыдка за сябе, што не пасадзілі, за арганізацыю, што пакуль не можа вызваліць Радзіму, за беларусаў, што не чуюць голасу Боскай праўды. “Ну што ж мы за нацыя такая?!” І хоць самаго Віконта яшчэ ад ранення ў Афганістане ізноў клалі на аперацыю, ён хацеў бы лепш быць у непрытомнасці.

Астатнія хлапцы сыходзілі таксама моўчкі, амаль без слоў развіталіся. Хлапцы яшчэ не ведалі, што ў гэты ж самы час у Кіеве па закліку іхняга кіраўніка прыйшло больш 40 чалавек да амбасады Расіі. Адбылася моцная і шумная акцыя. Ад крыкаў “Жыве Беларусь!” і “Спыніць этнацыд!” выбягалі напружаныя супрацоўнікі амбасады. Столькі міліцыі ніхто не бачыў у Кіеве ўжо ад Памаранчавай рэвалюцыі. Была зробленая сур’ёзная справа дзеля Радзімы. І па задуме, акцыі, тут, у Мінску, адводзілася другая роль, каб зберагчы людзей ад чарговых затрыманняў і ахвяр.

Пасля акцыі кіраўнік БПС С.Высоцкі павольна ішоў да Беларускага Цэнтру. Цудоўны будынак ля самага Хрышчаціка – ля ўваходу ўсталяваны вялікі бела-чырвона-белы сцяг. У ста метрах – больш сціплы будынак амбасады Эстоніі, а ў трох кварталах – афіцыйная амбасада Рэспублікі Беларусь. Прыгадаліся ранішнія словы святара Праваслаўнай Аўтакефаліі: “Раз узяў меч – трымай яго!” Думалася, “як там хлопцы, ці зразумеюць, што сёння ім патрэбна быць тут?”

А каля Беларускага Цэнтра стаялі французскія турысты, іх цяпер шмат у Кіеве, ды, паказваючы на сцяг, запыталіся на ломанай ускай мове: “Что это за славная нацыя, у которой такой красівый флаг і посольство в таком хорошем месте?”